پیمایش

بایدها و نبایدها

• پیمایش در تارگاه باید ساده و روان باشد.

• کاربر باید با یک نگاه بداند که در کدام بخش از تارگاه است.

• در سراسر تارگاه باید پیوندی به نخستین برگ تارگاه باشد.

• بهتر است نام تارگاه در بالا سمت راست باشد.

• باید بخشی به نام «درباره» برای آشنایی کاربر با چیستی و اهداف تارگاه گذاشته شود.

• بهتر است جایگاه منوی اصلی پیمایش در سراسر تارگاه پایدار باشد.

• داده‌ها باید آن گونه فراهم آمده باشند که بدون دشواری به کاربر برسند.

• کاربر نباید ناچار شود که بخشی را در پنجره تازه باز کند؛ مگر اینکه با آگاهی او انجام شد.

  چرا؟
  باز شدن تاربرگ در پنجره تازه سبب ناکارآمدی دگمه «برگشت» خواهد شد، و پیمایش را برای وی دشوار خواهد کرد.دگمه «برگشت» پرکاربردترین و از این رو همچنین مهمترین، دگمه در مرورگرهای وب می‌باشد.

• اگر تارگاه ساختاری پیچیده دارد، باید پیمایش به کمک خرده‌نان نیز فراهم آورده شود.

  خرده‌نان چیست؟
  خرده‌نان به رشته‌ای از پیوندها گفته می‌شود (بالای همین تارگاه را نگاه کنید) که هر کدام نشان می‌دهد کاربر از چه بخش‌هایی گذر کرده تا به جایی که اکنون است برسد.

• باید راهی برای پرش از پیوندهای پیمایش و رسیدن به درون‌مایه پیش‌بینی شود.

  چرا؟
  منوهای پیمایش یا هر چیزی که پیش از درون‌مایه در همه تاربرگ‌ها تکرار می‌شود، کاربر را ناچار می‌سازند که برای رسیدن به درون‌مایه در هر تاربرگ یک بار از آنها گذر کند. بالا و پایین رفتن در تاربرگ برای کسانی که توانایی به‌کارگیری موشواره و کیبرد را ندارند (همانند نابینایان) و با ابزارهای کمکی تاربرگ را پیمایش می‌کند دشوار است؛ برای کاهش این دشواری می‌توان پیوندی پیش از منوی پیمایش گذاشت، که با کلیک بر روی آن کاربر به درون‌مایه پیمایش کند.

  همانند:
  کد زیر پیوندی را نشان می‌دهد که کاربر را به بخش #mypage که درون‌مایه را در خود جای داده، خواهد برد.

  
  <a href="#mypage" class="stc">پرش به درون‌مایه</a>
  

  از آنجا که تنها کاربران ویژه به چنین پیوندی نیاز دارند، می‌توان با زیرکی و کمک گرفتن از CSS این پیوند را از دید کاربران عادی پنهان نمود.

  همانند:
  

  a.stc  {
  	position: absolute;
  	left: -10000px;
  	top: auto;
  	width: 1px;
  	height: 1px;
  	text-align: center;
  	overflow: hidden;
  }
  a.stc:focus,
  a.stc:active {
  	height: auto;
  	position: static;
  	width: auto;
  }
  

• در پایین هر برگ باید پیوندی گذاشته شده باشد که با کلیک بر روی آن، کاربر به بالای برگ برود.

  چرا؟
  اگر چنین پیوندی در کار نباشد، کاربران پس از خواندن درون‌مایه و رسیدن به پایین برگ، باید راه رفته را دوباره بازگردند، تا به منوهای پیمایش برسند؛ این بالا و پایین رفتن در برگ، برای کسانی که توانایی به‌کارگیری موشواره و کیبرد را ندارند، دشوار خواهد بود؛ با گذاشتن چنین پیوندی می‌توان پس از رسیدن به پایین تاربرگ، با یک کلیک به بالا پیمایش کرد.

  همانند:
  
  کد زیر پیوندی را نشان می‌دهد که کاربر را به بخش #header که در بالای تاربرگ جای دارد، خواهد برد. <a href="#header" class="stc">پرش به درون‌مایه</a>

• برای نوشته‌های چندبرگی، باید در هر برگ پیوندهایی به برگ پیشین و پسین گذاشته شود.

  همانند:

  <a href="index.html" rel="home">فهرست</a>
  <a href="part-1.html" rel="prev">بخش نخست</a>
  <a href="part-3.html" rel="next">بخش سوم</a>

• هنگامی که بخشی از درونمایه وابسته به زمان است (همانند به روز شدن خودکار بخشی از درونمایه) کاربر باید بر این زمان کنترل داشته باشد.

• هر تارگاه، به ویژه اگر بزرگ باشد، باید دو نقشه داشته باشد. نخست، نقشه‌ای همانند یک نمودار درختی که بخش‌های گوناگون تارگاه را نشان دهد، (همانند این نقشه) تا کاربر بتواند به آسانی در یک نگاه بخش مورد نیاز خود را بیاب.

  و نقشه دوم، یک لیست از همان بخش‌ها افزون بر همه تاربرگ‌های تارگاه، با ساختار XML، برای کمک به موتورهای جستجو در یافتن و دسته‌بندی درون‌مایه تارگاه.

  برای دانستن بیشتر در این باره می‌توانید به تارگاه SiteMap.ORG بروید.

  آن نقشه‌ای که در کارنامه از آن یاد شده، نقشه نخست است، ولی بهتر است تارگاه نقشه XML را نیز داشته باشد.